Kinderen terug in Nederland

Vluchteling

Ongeveer een jaar geleden diende zich bij ons een buitenlands ogende man aan. Hij bleek van Georgische komaf te zijn, was 31 jaar oud en op zijn zestiende als vluchteling naar Nederland gekomen. Al die tijd had hij in diverse asielzoekerscentra vertoefd, totdat hij dankzij de generaal pardonregeling 2007 in het bezit kwam van een (voorlopige) verblijfsvergunning. In het asielzoekerscentrum was hij een partner tegengekomen en in Utrecht werden uit deze relatie in 2010 en 201image-f31818ad4baa363828d02a0fd6c670ad9af4474257929a6f0611c793439cca1e-V2 twee kinderen geboren, Leila en Rezo. Het geluk leek hem eindelijk toe te lachen en het wachten was nog enkel op de verblijfsvergunning van zijn partner.

Deportatie

Het verhaal neemt een dramatische wending op het moment dat de verblijfsvergunning van de partner niet wordt toegekend. Moeder en kinderen worden uiteindelijk door de vreemdelingenpolitie vroeg in de ochtend opgepakt (letterlijk uit bed gehaald). Ze worden vervolgens in een cel gezet en zonder enige vorm van voorbereiding naar Armenië ‘gedeporteerd’. Leila was op dat moment drie en Rezo één jaar oud.

Vanaf het moment van uitzetting van de partner en kinderen heeft onze cliënt zelf geprobeerd om hen terug naar Nederland te halen. De advocaten die hij hiervoor benaderde stuurden hoge facturen, maar behaalden geen resultaat. Om deze facturen te voldoen en zijn partner en kinderen in Armenië te ondersteunen, stak hij zich in de schulden en kon hij uiteindelijk de huur voor zijn woning niet meer voldoen.

De toestand werd nog dramatischer toen hij te horen kreeg dat zijn partner om het leven was gekomen en de kinderen onder zeer erbarmelijke omstandigheden waren komen te leven.

De Witte Raaf

We besloten om hem vanuit de Witte Raaf te helpen. Ons eerste wapenfeit was dat wij hem voor de kantonrechter in zijn woning wisten te houden, uiteindelijk via het traject Voorkom Huisuitzetting van de gemeente Utrecht. Daarna volgde een periode van voor- en tegenslagen, maar na bijna een jaar van documenten verzamelen en aanschrijven van hulpfondsen is het gelukt om toestemming van de IND te verkrijgen voor de terugkeer van Leila en Rezo naar Nederland. Na meer dan een jaar weer terug bij hun vader!

Kritische blik

Een aantal zaken dat ons in dit dossier is opgevallen willen wij de lezer van deze blog niet onthouden.

Allereerst is het triest dat een gezin op deze manier uiteengereten kan worden. De simpele constatering is dat een vader meer dan een jaar gescheiden is geweest van zijn twee kleine kinderen, dat deze kinderen gedurende lange tijd onder erbarmelijke omstandigheden hebben moeten overleven en dat de moeder van de kinderen overleden is.

Daarnaast  hebben we gemerkt dat menige instantie niet meer doet dan datgene waarvoor zij is ingeschakeld. Van verscheidene medewerkers hebben wij letterlijk te horen gekregen dat bepaalde (in onze ogen essentiële zaken) niet konden worden gedaan, omdat deze niet zouden vallen binnen de (strak) geformuleerde doelstellingen.

Voorts is het aan de orde van de dag dat instantie A iets doet, waar instantie B last van heeft. Dit terwijl beide instellingen met hetzelfde individu bezig zijn. Wij zijn niet de eerste die dit meemaken. Met name in de kinder- en gezinsbegeleiding komt het onderwerp van (het ontbreken van) centrale regie herhaaldelijk in het nieuws.

Enerzijds is bovenstaande vanuit het perspectief van de betreffende instantie wellicht te begrijpen, maar anderzijds is het probleem waar de rechtzoekende (hulp vragende) mee zit meestal breder dan de doelstelling van de instantie. Door dit niet te erkennen en er niet adequaat op in te spelen, is het bijna onmogelijk om tot een daadwerkelijke oplossing te komen.

Het is gepast om hier op te merken dat we gelukkig bij veel instanties ambtenaren hebben meegemaakt die hun uiterste best deden. Het zou echter niet van de persoonlijke betrokkenheid van de individuele ambtenaar moeten afhangen. Ook mensen die te maken krijgen met ambtenaren die niet ‘above and beyond the call of duty’ gaan, hebben recht op correcte hulpverlening.

Conclusie

Efficiënte hulp is volgens ons niet mogelijk zonder een ruime blik op de volledige situatie waarmee iemand geconfronteerd wordt. Door te concentreren op één deelprobleem, wordt de situatie zelden verbeterd, sterker nog, de neveneffecten van een deeloplossing kunnen de totale situatie zelfs verslechteren.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*